Kolekcja Filmów z Wszystko Stracone

W 18. rocznicę ślubu Erin Vance, pełnoetatowa gospodyni domowa, przyłapała swojego męża Dereka, czołowego prawnika rozwodowego, na zdradzie z jej najlepszą przyjaciółką, Sofią. Zdradzona przez przyjaciółkę, upokorzona przez męża i zignorowana przez córkę Mię, Erin wylądowała na bruku. Bez grosza przy duszy, zwróciła się o pomoc do firmy pożyczkowej prowadzonej przez dawnego znajomego, Gavina Bowera. Dzięki szalonemu zakładowi wyścigowemu zdobyła środki na start w konkursie Miss Intercontinental. W konkursie Erin powoli odzyskiwała pozycję, polegając na świetnych umiejętnościach stylizacji i życiowym uporze. Nie tylko pokonała Sofię, ale też ujawniła, że ta przekupywała jurorów i nękała inne uczestniczki, co ostatecznie zapewniło Erin zwycięstwo. Przez cały ten czas Gavin był dla Erin największym oparciem. W rzeczywistości był prezesem K Group, wyłącznego sponsora konkursu, ale ukrywał tożsamość, by pozwolić Erin stanąć na własnych nogach. Po wygranej Erin została oficjalną globalną ambasadorką K Group. Derek i Sofia, nie mogąc pogodzić się z porażką, podczas charytatywnej kolacji próbowali zaoferować córkę Mię bogatemu biznesmenowi w zamian za korzyści. Jednak Erin i Gavin natychmiast zdemaskowali ich plan. W akcie szaleństwa Derek porwał Erin, zamierzając odebrać sobie życie i zniszczyć wszystko dookoła. W ostatniej chwili Mia, która wreszcie przejrzała na oczy, wezwała na pomoc Gavina. Ostatecznie Gavin uratował Erin, a Derek odebrał sobie życie na oczach córki. Z kolei Sofia miała wypadek samochodowy podczas konfrontacji z Derekiem. Po przejściu tej próby Erin nie tylko rozwinęła karierę, ale też odzyskała poczucie własnej wartości i godność. Wybaczyła Mii, postanawiając jednak nauczyć ją samodzielności. Na koniec, o zachodzie słońca na plaży, gdzie poznali się jako nastolatkowie, Gavin ponownie wyznał jej miłość. Erin z radością ją przyjęła, otwierając nowy rozdział w ich życiu.

Sophie wychowała się w sierocińcu, a w wieku sześciu lat została adoptowana przez bogatą rodzinę Johnsonów. Spędziła dwanaście szczęśliwych lat, otoczona miłością trójki starszych braci i przybranych rodziców. Kiedy jednak powróciła biologiczna córka jej przybranych rodziców, Camille, Sophie z oczka w głowie stała się zranionym wyrzutkiem. Camille knuła intrygi, raz po raz wrabiając Sophie, a rodzina wolała słuchać wybiórczo. Powtarzający się chłód i krzywdy odebrały dziewczynie resztki nadziei. Sophie postanowiła zostać pierwszą ochotniczką do Projektu Sen, planowanego od pięciu lat przez jej najstarszego brata. Chciała w ten sposób odwdzięczyć się przybranym rodzicom za ich dobroć, ryzykując własne życie. W dniu osiemnastych urodzin zerwała wszelkie więzi z rodziną, samotnie weszła do komory snu i oddała rogówki niewidomemu średniemu bratu. Gdy przebudziła się po trzydziestu latach, jej rodzina zdążyła się zestarzeć. Ona jednak zupełnie ich nie pamiętała – a dawna, nieodwzajemniona miłość rodzinna zapisała się na kartach czasu jako wieczny żal.

Niesłusznie obwiniona o zniszczenie jego rodziny, Grace przez pięć lat jest służącą w domu własnego męża. Wzgardzona i zastąpiona, ponosi karę za odmowę kłamstwa. Nikt nie wie, że umiera i nosi pod sercem jego dziecko. Kiedy James czyta jej list, jest już za późno.

Przez dziesięć lat sprzątaczka Maya oszczędza na wszystkim i wychowuje córkę Lily niemal zupełnie sama. W końcu odkrywa, że jej mąż Adrian jest w rzeczywistości multimilionerem, który całą swoją miłością i troską obdarzał swoją pierwszą miłość i jej syna. Ze złamanym sercem Maya odchodzi wraz z Lily. Później wychodzi na jaw, że jest córką poległego bohatera wojennego, a gdy odzyskuje swoją prawdziwą tożsamość, zostaje dawno zaginioną, ukochaną dziedziczką potężnej rodziny Harringtonów. Kiedy Adrian traci firmę, rodzinę oraz żonę i córkę, których nigdy nie potrafił docenić, pada na kolana i błaga o wybaczenie. Lily ma dla niego tylko jedną, ostateczną odpowiedź: „Tato, to koniec”.

Przeznaczony partner Panny Młodej zdradza ją, uciekając z jej siostrą, która miała poślubić najgroźniejszego Króla Alfy w historii. Aby chronić swoją watahę, Panna Młoda zgadza się poślubić Króla Alfy zamiast siostry. Jej dawny przeznaczony partner pozostaje nieświadomy zamiany, wciąż wierząc, że to ona jest jego panną młodą. Obie ceremonie odbywają się jednocześnie. Właśnie gdy Panna Młoda ma odejść na zawsze, jej dawny partner odkrywa prawdę. Trawiony żalem, wyrywa ją z rąk Króla Alfy, desperacko próbując ją odzyskać. Jednak serce Panny Młodej należy już do Króla Alfy, a oni sami stali się prawdziwymi przeznaczonymi partnerami. Czy jej dawny przeznaczony partner zdoła jeszcze odzyskać to, co stracił?

Lainey przez siedem lat kochała Leona, ale w dniu ich ślubu on porzucił ją, by poślubić ciężarną Rosalie dla wpływów. Ze złamanym sercem Lainey zgodziła się na aranżowane małżeństwo z Marcusem Falcone, budzącym grozę Donem mafii ze Wschodniego Wybrzeża. Przez pięć lat stworzyli ciepły dom, wychowując syna Gable'a i spodziewając się drugiego dziecka. Gdy wraca do Chicago na rodzinną uroczystość, na lotnisku wpada na Leona i Rosalie. Nieświadomi, że jest ona powszechnie szanowaną Panią Falcone, para i ich podwładni drwią z niej, obrażają, a nawet podnoszą na nią rękę. Podczas wielkiej gali powitalnej Marcusa, Rosalie brutalnie atakuje Lainey, niszczy jej bezcenną szafirową bransoletkę i dźga ją, gdy ta osłania ich syna Gable'a. Wściekły Marcus eliminuje wszystkich, którzy skrzywdzili jego rodzinę. Zaszczuty i zrujnowany zbieg Leo zakrada się do sali szpitalnej Lainey, błagając o wybaczenie. Lainey w końcu odkrywa długo skrywaną prawdę: Marcus od lat potajemnie ją kochał i chronił, a aranżowane małżeństwo, które wyciągnęło ją z rozpaczy, było jego starannie przemyślanym planem. Odcinając się od bolesnej przeszłości, Lainey całkowicie oddaje się mężowi, który kocha ją ponad wszystko.

Mąż wybiera sekretarkę, która przypomina mu jego białą księżycową miłość, zamiast żony Iris. Spokojna Iris prosi o rozwód i ujawnia, że dziecko, które nosi, nie jest jego. Pięć lat później wraca silniejsza z nową miłością u boku, a mąż tonie w żalu.

Po trzynastu latach kochania wilka, którego uratowała z czarnego rynku, Emma podsłuchuje, jak Brian przyznaje, że zawsze pragnął być z jej piękną kuzynką. Zdruzgotana latami wyśmiewania jej wyglądu i tym, że nikt nigdy jej nie wybrał, Emma zrywa łączącą ich Więź, zostawia mu swój dom i zaczyna od nowa jako wykładowczyni na uniwersytecie w Miami. Tam poznaje Finna, Lisiego Zwierzoluda z bliznami, porzuconego po ucieczce z rąk handlarzy ludźmi. Gdy Emma obdarza Finna dobrocią, o którą sama kiedyś błagała, on daje jej to, czego Brian nigdy nie potrafił: bezgraniczne oddanie i odwagę, by dostrzegła własną wartość. Kiedy Brian wraca, błagając o drugą szansę, Emma musi wybrać między miłością, która ją zraniła, a tą, przy której wreszcie czuje się jak w domu.

Bogini Seraphina zniszczyła własną boskość, by ocalić Boga Wojny Leona, tracąc zdolność chodzenia i posiadania dzieci. Oświadczył się po raz setny, a ona się zgodziła. Lecz w ich trzecią rocznicę odkryła jego zdradę z syreną. Ze złamanym sercem postanowiła zająć miejsce swojej siostry bliźniaczki w Podziemiach — na zawsze. Siedem dni później odeszła, nie oglądając się za siebie. Leon szukał jej jak szaleniec, brnąc boso przez palące duszę płomienie, a każda stracona szansa pogrążała go w coraz większej rozpaczy. Gdy w końcu znów się spotkali, zrozumiał to zbyt późno. Kobieta, która kiedyś patrzyła na niego wyłącznie z miłością, dawno już wyrzuciła go z serca. Miała już nigdy nie wrócić.

Byłam zwykłą człowieczą uwięzioną w powieści o wilkołakach, od siedmiu lat żoną Alfy, który nigdy mnie nie naznaczył. Kiedy jego adoptowana siostra rozbiła mój samochód, obwinił mnie o to, że ją przestraszyłam, i bez wahania podpisał zgodę na śmiertelną transfuzję krwi Lykana. „Nie dramatyzuj” – skwitował. Nie miał pojęcia, że jego podpis wypełni warunki mojego paktu z Systemem. Potrzebowałam tylko jednej śmierci, by wrócić do domu. Dlatego przestałam walczyć. Za 72 godziny moja dusza miała być wolna. Zanim jednak umrę, zamierzałam ujawnić każdy sekret, który próbowali pogrzebać. Myśleli, że zabijają swoją bezbronną Lunę. Nie mieli pojęcia, że w ten sposób dają mi wolność.